Self-Portrait
Zelfportret
The self-portrait is always a daring undertaking. As a young painter, you have to overcome your fear of the self-portrait. If you do not, you will ultimately avoid that confrontation. After all, it is deeply unsettling to look into your own eyes in the mirror and analyse yourself, and painting oneself is also a vain pursuit. Even so, it remains a valuable exercise.
In our extremely narcissistic society of self-glorification on social media, where everyone presents only the most flattering portrait of themselves, showing an honest self-portrait feels like something rather strange. And yet it remains an important element in Western art history. One only has to think of masters such as Rubens, Caravaggio, Rembrandt and Picasso — not forgetting Lucian Freud, a major inspiration to me.
The self-portrait reveals an artist’s skill. For a young painter, it is a way of learning how one wants to paint. Years later, another phase begins: after developing one’s own palette, visual language, and sense of form, one feels the desire to take on the challenge of the self-portrait once again.
Around my fiftieth birthday, I decided to undertake a kind of existential introspection. Who are you? What have you done with your life, and why? What does this life actually mean? How little do I really know? That is why I have dared to explore the “self-portrait” in various forms, which came into being through highly associative processes during the short period in which this exhibition took shape. In other texts, you can read why I chose a thistle, a mother, a skull and a coral.
May I take you into the world of a falling, searching, tumbling middle-aged man?
Het zelfportret is altijd een gewaagde onderneming. Als beginnend schilder moet je de angst voor het zelfportret overwinnen. Doe je dat niet, dan ontwijk je uiteindelijk deze confrontatie. Het is immers heel bevreemdend om in je eigen ogen in de spiegel te kijken, jezelf te analyseren, en het is ook een ijdele bezigheid om jezelf te schilderen. Het blijft een goede oefening. 
In onze extreem narcistische zelfverheerlijkings- maatschappij van sociale media, waar iedereen alleen het allermooiste portret van zichzelf tentoonspreidt, is het tonen van een eerlijk zelfportret een vreemd gegeven. Toch blijft het een belangrijk element in de Westerse kunstgeschiedenis. Denk maar aan meesters zoals Rubens, Caravaggio, Rembrandt, Picasso, en niet te vergeten, een groot voorbeeld voor mij, Lucian Freud. 
Het zelfportret toont het kunnen van een kunstenaar aan. Voor een beginnend schilder is het een manier om te leren hoe je iets wilt schilderen. Jaren later komt een andere fase: na het ontwikkelen van een eigen kleurenpalet, vormen- en beeldtaal, wil je de uitdaging van het zelfportret opnieuw aangaan.
Rond mijn vijftigste verjaardag besloot ik een existentiële introspectie te doen. Wie ben je? Wat heb je in je leven gedaan en waarom? Wat betekent dit leven eigenlijk? Hoe weinig weet ik eigenlijk? Daarom heb ik het “zelfportret” durven onderzoeken in verschillende gedaantes die zeer associatief tot stand kwamen in de korte tijd waarin deze expositie is ontstaan. In andere teksten kunt u lezen waarom ik voor een distel, een moeder, een doodshoofd en een koraal heb gekozen.
Mag ik u meenemen in de wereld van een vallende, zoekende en tuimelende "middle-aged man".
↑Back to Top